حدود نیمه های شب بود. میتیا کداروف، هیجانزده و آشفتهمو، دیوانهوار به آپارتمان پدر و مادرش دوید و تمام اتاقها را با عجله زیر پا گذاشت. در این ساعت، والدین او قصد نداشتند بخوابند. خواهرش در رختخواب خود دراز کشیده و گرم خواندن آخرین صفحهی یک رمان بود. برادران دبیرستانیاش خواب بودند. پدر و مادرش متعجبانه پرسیدند: - تا این وقت شب کجا بودی؟ چهات شده؟» (1) « صبح است. هنوز ساعت هفت نشده اما دکهی ماکار کوزمیچ بلستکین سلمانی باز است.

 هنگامی که ما داستان را توسط شخصیت اصلی (اول شخص) نقل می کنیم، ماجراهای غریب و خارق العاده که باورکردن آن برای خواننده مشکل است تا حدود زیادی قابل پذیرش جلوه می دهد و این باور توسط خواننده به دلی

«زاویه دید بیرونی ، در حوزه «عقل کل » یا «دانای کل » (7) قرار گرفته است . به عبارت دیگر، فکری برتر از خارج، شخصیت های داستان را رهبری می کند، و از نزدیک شاهد اعمال و افکار آن هاست و در حکم خد